Praag

Praag, de gouden stad. Ideaal voor een citytrip vanuit Limburg, goed doenbaar per bus, dus we besloten er een heerlijke minivakantie van te maken. Het zou niet mijn eerste kennismaking zijn met Praag, dus ik was erg benieuwd hoe het er nu uitziet.

Goed, het is een lange rit, onder een stralende hemel, en Karin reed ons snel en veilig naar de Tsjechische hoofdstad. Onderweg knalgele koolzaadvelden, frisgroene bossen, hertjes in de velden, relikwieën van de mijnbouw in het Ruhrgebied en nu en dan een pauze voor de menselijke behoeften. De rit ging lekker vlot.

Vroeg in de avond kwamen we aan bij ons hotel, na een rit door Praag waar Karin haar rijkunsten al goed kon tonen. Hotel Superior, een statig neoclassicistisch pand langs de drukke Legerovastraat, op wandelafstand van het oude centrum. Grote kamers, onlangs gerenoveerd, met stevige bedden en geen straatlawaai. Enige puntje is dat er weinig stopcontacten zijn voor de moderne tijd, het was even plannen met het opladen van de onvermijdelijke apparaten.

We gingen samen maar een stukje wandelen om de benen te strekken en iets te eten te zoeken. Genoeg minimarkets in de directe omgeving maar voor restaurantjes moesten we iets verder richting het centrum, voorzichtig oversteken bij de oversteekplaatsen. Op goed geluk stapten we maar een restaurantje in, waar zonder iets te vragen de ober nog vóór dat we de kaart kregen al twee grote potten bier voor ons neerzette. Ook bij de locals ging dat zo, dus we pasten on maar aan. De Tsjechische keuken is stevig, veel vlees en deeggerechten, weinig groenten en democratisch geprijsd. Met een volle buik konden we de eerste nacht in …

Na een rustige nacht wachtte het ontbijt; het hotel heeft twee ontbijtzaaltjes met een heerlijk gevarieerd buffet, sterke koffie en zelfs typisch Oost-Europees gebak met zoete witte kaas, maanzaad en walnoten. Een goede bodem voor de eerste kennismaking van de oude stad onder leiding van onze gidsen Jana en Hana, twee Nederlandstalige Tsjechische gidsen. De groep werd gesplitst en wij kozen voor Hana, die ook in het Nederlands over een heerlijke indirecte, beetje zwarte humor beschikt. Voor mij was het niet mijn eerste bezoek aan Praag, maar de stad is de laatste jaren prachtig opgeknapt. De liefhebbers van Art Nouveau, barok- en rococo-architectuur kunnen hier hun hart ophalen, wat een enorme verzameling van schitterende panden, kleurrijk en vol details. Een stad vól historie, pracht en praal, kerken en muurschilderingen, met veel Duitse invloeden natuurlijk, gelegen langs de Vltava-rivier, ook Moldau genoemd. Heel bijzonder blijft natuurlijk het astronomisch uurwerk op de markt, zó ingewikkeld dat men er maar een gewone klok naast gehangen heeft om de juiste tijd te weten. De binnenstad is niet heel overzichtelijk, een wirwar van kronkelende straatjes en onverwachte pleintjes en vooral ’s middags zijn er veel mensen op de been.

Hana wist veel te vertellen, op een prettige manier; Praag is een bijzondere en historische stad die bij ons helaas nog niet de aandacht krijgt die ze verdient. Namen als Jan Palach en Jan Hus kennen we nog wel, maar Praag was in de middeleeuwen een machtige, invloedrijke stad op wetenschappelijk, religieus en artistiek gebied. De Duitse invloed is onmiskenbaar. Hoewel de Russen in 1945 als bevrijders verwelkomd werden, had dit geen positieve invloed op het volk, stad en land, maar de grauwsluier is grotendeels opgetrokken. Het enorme Stalinbeeld werd vervangen door een grote metronoom, symbool voor de tijd die voorbijgaat. Tijdens onze reis hebben we geen wolkje aan de hemel gezien, het was stralend weer, wat de stad nóg mooier maakt.

Natuurlijk is er wel veel verkeer in deze hoofdstad. Voetgangers moeten oppassen en écht alleen oversteken als het ‘mannetje op groen staat’; Hana vertelde dat er zelfs politie in burger op wacht staat bij belangrijke oversteekplaatsen om ‘ongeoorloofde doorlopers’ te trakteren op een fikse boete. Oppassen dus!

Na een lange dag vól indrukken, zon, genoeg kilometers in de benen en grote dorst, besloten we vlakbij het hotel te gaan eten bij een Georgisch restaurant. Bijzondere en smakelijke gerechten, flinke porties en héérlijke wijn vulden onze magen (vooral het khachapuri kaasbrood is gevaarlijk lekker … en machtig) en we sliepen diep.

De volgende dag voelden we de copieuze Georgische maaltijd nog, maar dapper volgden we Hana over de Praagse burchtheuvel, weer onder een heerlijk zonnetje. Praag lag aan onze voeten. Wat een rust hier ten opzichte van de drukke benedenstad, langs paleizen en kloosters, kerken en terrastuinen. De wisseling van de wacht bij het presidentieel paleis was wel druk, leuk om eens te zien. Opvallend zijn de vele Oekraïense vlaggen overal in de stad; zelfs bij het presidentieel paleis wappert de Oekraïense vlag gebroederlijk naast de Tsjechische driekleur. Rustig daalden we de steile burchtheuvel af, veel trappen, om dan samen met Hana de beroemde Karelsbrug over de Vltava over te steken. Tientallen heiligenbeelden, een adembenemend uitzicht langs beide kanten van de brug en over de rivier, en natuurlijk de muzikanten en kunstenaars. Wát een stad!

Genoeg vrije tijd ook om zèlf Praag te beleven. Terrasjes genoeg, sympathieke prijzen voor een pot Tsjechisch bier, veel te zien en leuke verrassingen. Het smalste straatje (77 cm breed), het standbeeld van de plassende mannen bij het Kafkamuseum, het draaiende Kafkahoofd, de boekentoren in de bibliotheek, de plaats waar Jan Palach zijn protest tegen de Russische bezetting met de dood bekocht, het Dansende Huis, de Praagse Eiffeltoren, de John Lennonmuur, heerlijke parkjes …..

Praag is niet compleet zonder een boottochtje op de Vltava, om de stad relaxt vanaf het water te bewonderen. Maar zeker ook de joodse wijk verdient een bezoek; de joodse wijk Josefov is een wijk die veel economische invloed had op de stad maar ook een wijk waar discriminatie en holocaust geen enkele genade kenden. Om de bekende joodse bezienswaardigheden te bezoeken moet je wel rekening houden met strikte veiligheidscontroles en een combiticket. De middeleeuwse joodse begraafplaats met ruim 12.000 grafstenen schots en scheef door elkaar onder de bomen is een oase van rust en bezinning, zeker omdat in de pal ernaast liggende Pinkassynagoge de Tsjechische joodse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog eenvoudig en sereen herdacht worden. De Spaanse Synagoge is daarentegen is overdadig, in rood en goud, deed mij denken aan de Hagia Sophia.

Niet ver van de joodse wijk genoten wij van een stijlvolle koffie met gebak in het Imperial Hotel, een prachtig koffiehuis in byzantijnse stijl, terug in de tijd, even rust.

En toen moesten we weer terug …. Na drie dagen wandelen waren onze voeten moe, ons hoofd vol indrukken, de buik vol stevige maaltijden, de telefoon vol foto’s. Praag, een stad om nooit te vergeten … en nog eens terug te gaan !